— Dobësia nuk qëndron te heshtja, — vazhdoi ajo me të njëjtin qetësi të ftohtë. — Dobësi është të pranosh të jetosh sipas rregullave të të tjerëve. Unë thjesht prita ditën kur do të fundoseshit nga zgjedhjet tuaja.
Pastaj u kthye nga ta për herë të fundit.
— Pas dy orësh vjen përfaqësuesi i administrimit të pallatit. Ka urdhër për nxjerrjen e banorëve të paligjshëm. Apartamenti është në emër të motrës sime. Ju… nuk figuron askush i regjistruar këtu. Ju kujtohet sa krenarë ishit kur u çregjistruat “përkohësisht”, që të shmangnit një taksë më tepër? Ishte sugjerimi im. Faleminderit që më besuat.
Gerda Kastrati u hodh në këmbë, e zverdhur.
— Do të të çoj në gjyq! Për mashtrim! Për manipulim!
Hana ngriti supet lehtë.
— Bëjeni. Kam regjistrimin ku ti, Gerda Kastrati, mburresh se më solle dokumente të falsifikuara. Arben Xhafa ishte i pranishëm. Dhe kam mesazhet ku shkruan: “Le ta firmosë, pastaj e zgjidhim se e kujt është shtëpia.” Janë prova mjaft bindëse.
Ajo veshi pallton me lëvizje të qeta. Pranë derës ishin rreshtuar kutitë me sendet e tyre — një pirg i rregullt, i heshtur, që mbante erën e lakmisë së tyre.
— Nuk e desha këtë fund. Dhjetë vjet u përpoqa të bëhesha pjesë e familjes suaj. Por një familje nuk ngrihet mbi mashtrime. Mirupafshim.
Dera u mbyll pa zhurmë. As përplasje, as skenë.
Arben Xhafa u ul në dysheme, sytë i mbetën te gotat me shampanjë të papërfunduara mbi tavolinë. Nëna e tij qante, duke shtrënguar një shishe bosh në duar.
Dritat e qytetit ndiznin njëra pas tjetrës përtej xhamave. Poshtë, Hana po hipte në makinë. Në sediljen pranë saj ishte motra — e vetmja njeri që ajo kishte mësuar ta besonte më shumë se bashkëshortin.
Ajo nuk fitoi ndonjë betejë. Thjesht rimori atë që ishte e saja.
Në apartamentin që kurrë nuk u bë shtëpia e tyre, dy njerëz mbetën përballë një të vërtete të zhveshur: çfarë mbetet kur shembet gënjeshtra mbi të cilën ke ndërtuar jetën?
Shampanja në gota u ngroh. Statujat e Gerdës u zhdukën bashkë me iluzionin. Mbeti vetëm shija e hidhur e realitetit — dhe dy kuti me sende të huaja që së shpejti do të largoheshin përgjithmonë.