Në mbrëmje, ai ulej përballë tryezës së vogël në kuzhinë, përballë një pjate të thjeshtë dhe një televizori që gumëzhinte në sfond, si e vetmja prani në atë apartament të ngushtë.
Herë pas here e kapte veten duke menduar se nuk i mungonte thjesht Arjana — i mungonte versioni i tij pranë saj. Nuk kishte qenë hero, as njeri i jashtëzakonshëm. Por me të, ndihej i plotë. I dashur. I pranuar pa kushte, pa llogari, pa kushte të fshehura. Dhe kjo ishte ajo që i dhembte më shumë.
Një pasdite, duke u kthyer nga puna, shiu binte imët e pa pushim — ai lloj shiu që depërton në kockë dhe nuk të shpëton as çadra. Në cep të rrugës, nën strehën e një dyqani, ai e pa.
Arjana.
Mbante një pallto të gjatë të zezë, çantën e hedhur në supe. Flokët i kishte prerë më shkurt. Fytyra — e qetë, e mbyllur, pa trazim. Nuk e vuri re menjëherë.
Gentian Lika mbeti në vend. Zemra i rrahu fort, si dikur në rini, kur e kishte parë për herë të parë dhe kishte menduar se bota kishte ndalur. Donte t’i afrohej. Të thoshte diçka. Çfarëdo. Por këmbët nuk i bindeshin.
Ajo ktheu kokën. Sytë iu ndalën mbi të. As habi, as shmangie. Vetëm një vështrim i qetë, i largët — si për një kalimtar të rastësishëm.
— Gentian, — tha ajo thjesht.
— Arjana.
Ajo e shtypi cigaren në koshin pranë. Shiu u dendësua.
— Jeton këtej? — e pyeti.
— Afër. Kam marrë një shtëpi me qira.
— E kuptoj.
Ra heshtja. E rëndë, por jo armiqësore. Një boshllëk i ftohtë, si dhomë e zbrazur pas shpërnguljes.
— Si je? — pyeti ai pa menduar.
— Jetoj. Punoj. Marr frymë, — u përgjigj ajo shkurt.
— Edhe unë.
Një buzëqeshje e lehtë i preku buzët. Pa hidhërim.
— Më vjen mirë.
— Arjana…
— Mos, Gentian. Të lutem. Mos e nis.
— Nuk do të të lutem. Nuk do të kërkoj asgjë. Vetëm… më thuaj që ndonjëherë të bie ndër mend për mua.
Ajo e vështroi gjatë. Pastaj psherëtiu.
— Më kujtohesh çdo ditë. Por jo siç mendon ti. Nuk kujtoj ty. Kujtoj veten time pranë teje. Vajzën që besonte se dashuria do të thoshte durim. Që mendonte se nëse hesht mjaftueshëm gjatë, dikur do të dëgjohesh. Atë vajzë e kujtoj me dhembshuri. Dhe me mirënjohje. Sepse falë saj jam ajo që jam sot.
— Dhe kush je sot?
— E lirë. Për herë të parë, vërtet e lirë. Pa maska. Pa role. Pa frikën se dikush tjetër do të vendosë si duhet të jetoj.
— E kuptoj.
— Jo. Ende jo. Ndoshta një ditë do ta kuptosh. Kur të duash dikë tjetër si njeri, jo si sfond të jetës tënde. Si një qenie të plotë, të ndërlikuar, të paparashikueshme.
Shiu nisi të zbutet. Ajo rregulloi çantën mbi supe.
— Duhet të iki.
— Prit.
Ai nxori nga xhepi një zarf të bardhë, pa asnjë shenjë.
— Është për ty. Mos e hap tani. Thjesht… merre.
Ajo e pa zarfin, pastaj atë. E mori.
— Faleminderit.
— Arjana…
— Po?
— Të kam dashur. Vërtet. Thjesht… nuk dija ta tregoja.
Ajo pohoi ngadalë me kokë.
— E di. Dhe kjo është më e dhimbshmja. Që më doje. Por nuk mjaftoi.
U kthye dhe u largua pa parë pas. Gentiani qëndroi derisa silueta e saj u tret në mjegullën e mbrëmjes. Pastaj mori drejtimin e kundërt. Drejt shtëpisë së tij të vogël. Drejt jetës së re, të heshtur.
Mbrëmjen e po asaj dite, në shtëpi, Arjana hapi zarfin. Para saj, një filxhan çaji i zi, pa sheqer — si gjithmonë.
Brenda ishte një fletë dhe një fotografi.
Fotoja e dasmës së tyre. Ajo me fustanin e bardhë dhe vathët e çuditshëm, të blerë me paratë e fundit. Ai me kostum, i buzëqeshur, i bindur se e ardhmja ishte e sigurt. Të dy të rinj. Të dy naivë. Ende pa e ditur se dashuria nuk është vetëm lule e puthje, por zgjedhje e përditshme — çdo orë, çdo minutë.
Në anën e pasme ai kishte shkruar:
“Më fal. Për gjithçka. Për heshtjen. Për verbërinë. Për frikën. Ti meritoje më shumë. Tani e di. Ndoshta tepër vonë. Por e di.”
Arjana e mbajti gjatë në dorë fotografinë. Më pas e palosi me kujdes dhe e vendosi në sirtar. Nuk e hodhi. Por as nuk e la në sy. E sistemoi si një copëz të së shkuarës që nuk të ther më, por as nuk të ngroh.
E mbaroi çajin. U ngrit. Shkoi te dritarja. Përtej xhamit — qyteti me drita, me lëvizje. Jeta e saj.
Telefoni ra. Marsel Tola.
— E takove? — pyeti ai.
— Po. Ishte aty.
— Dhe?
— Asgjë. Thjesht u pamë.
— Të dha diçka?
— Një zarf. Me një foto. Dhe një ndjesë.
— Po ti?
— I thashë të vërtetën. Që më kujtohet jo ai, por vajza që isha pranë tij. Dhe që jam mirënjohëse që ajo vajzë pati guximin të largohej.
— Kjo është e ndershme.
— Është e vetmja gjë që kisha për të thënë.
— E ke lënë pas?
Ajo heshti për një çast.
— Të lësh pas nuk do të thotë të harrosh. Do të thotë të mos mbash më fort. Unë nuk mbaj më as zemërim, as plagë, as shpresë. Thjesht… e lashë të shkojë.
Marseli mori frymë thellë.
— Je e fortë, Arjana.
— Jo. Thjesht jam lodhur së qeni e dobët.
Mbylli telefonin dhe u kthye sërish nga dritarja. Qëndroi gjatë aty. Pastaj buzëqeshi lehtë, pa hije trishtimi.
Nuk ishte lumturi ajo që ndiente. As dhimbje. As mall. Ishte hapësirë. Ajër në mushkëri. Qetësi. Mundësia për të qenë vetvetja — pa maska, pa shtirje, pa frikë.
Ajo e dinte se Gentiani nuk do të bëhej kurrë burri që kishte ëndërruar. Por ai kishte ndryshuar. Ishte bërë më i mirë se ç’kishte qenë. Dhe kaq mjaftonte. Për të. Për të. Për atë që kishin ndarë dikur.
E ardhmja i priste të dy. Por secilin në rrugën e vet.
Ndonjëherë dashuria nuk është përgjithmonë. Ndonjëherë është mësim. I ashpër. I dhimbshëm. Por i domosdoshëm. Që të kuptosh se meriton më shumë. Që të mësosh të lëshosh. Që më në fund të nisësh të jetosh.
Arjana u largua nga dritarja. Fiku dritën. U shtri.
Dhe në mëngjes — një ditë e re. Pa të. Me veten. Vërtet.